طبیعی است که دولت های استعمارگر در اساس با هرگونه جنبش ملی و مردمی در کشورهای تحت نفوذ و سلطهٔ خود مخالفت کنند، اما دشمنی آنها با چنین نهضت هایی در شکل های مختلف و گاهی در لباس دوستی جلوه می کرد. دولت انگلستان در صدد برآمد از طریق نفوذ در رهبران و دست اندرکاران انقلاب مشروطه، این انقلاب را از مسیر اصلی خود منحرف کند و در جهت منافع استعماری خود سوق دهد. به همین منظور درهای سفارت انگلستان در تهران به روی مشروطه خواهان گشوده شد و مأموران انگلیسی به ظاهر از انقلاب پشتیبانی کردند. خیلی زود پرده از این سیاست متظاهرانه برداشته شد و دولت انگلستان در مقابل لشکرکشی محمدعلی شاه و روسیه بر ضد مجلس شورای ملی و مشروطه خواهان سکوت کرد و سپس از طریق دسیسه و دخالت های گوناگون در امور داخلی ایران، نهضت مشروطه را از نفس انداخت
دیدگاه کاربران