چگونه بزرگان دینی آداب و اخلاق اجتماعی را رعایت میکردند؟
آداب و اخلاق اجتماعی از نظر بزرگان دینی:
لقمان به پسرش گفت: پسرم در جستجوی ادب کوشش کن چرا که ادب میراث ماندگار و همراه شکست ناپذیر و گرانبهاترین بهره ای است که گرانبهاترین مردم است.
به نقل از ابراهیم ابن ابی بلاد از کسی دیگر که این مطلب را نقل کرده است: لقمان به پسرش گفت: ((پسرم!… هر کس مالک زبانش نباشد, پشیمان می شود)).
ابن ابی الدنیا به نقل از وهب بن منبه در حکمت لقمان مکتوب است که به پسرش گفت: ای پسرم! زبان در حسد است مراقب باش تا از زبانت چیزی درنیاید که تن را نابود و پروردگار را بر تو خشمگین کند.
روایت شده که: لقمان داوود(ع) را دید که زره می سازد خواست از او سوال کند که چیست؟ ولی خاموش ماند تا وقتی که داوود(ع) زره را پوشید. لقمان وضعیت زره را بدون پرسش فهمید و لقمان(ع) گفت: هر کس بسیار بگوید، بسیار اشتباه می کند و هر کس اشتباه بسیار کند، بیهوده گویی اش بسیار می گردد و هر کس بسیار بیهوده گو باشد، دروغش زیاد می شود و هر کس زیاد دروغ گوید، گناهانش بسیار می گردد و هر کس گناهانش بسیار باشد، سزاوار آتش جهنم است.
♦خداوند زبان را به خاطر زیان بسیارش با چهار لنگه ی در باز داشته است دو لب انسان دو لنگه، دندان های بالا و پایین انسان نیز دو لنگه اند.

امام باقر علیه السلام :براستى که این زبان کلید همه خوبیها و بدیهاست پس سزاوار است که مؤمن بر زبان خود مهر زند، همان گونه که بر (کیسه) طلا و نقره خود مُهر مى زند.