چگونه فرد به بیماری هذیان پارازیتوزی مبتلا می شود؟
هذیان پارازیتوزی، در زمره اختلالات اولیه روانپزشکی قرار دارد. افراد مبتلا در غیاب هرگونه شواهدی از آلودگی، اعتقاد غلط و راسخ دارند که آنها توسط یک انگل (پارازیت) آلوده شده اند.
هذیان پارازیتوزی، در زمره اختلالات اولیه روانپزشکی قرار دارد. افراد مبتلا در غیاب هرگونه شواهدی از آلودگی، اعتقاد غلط و راسخ دارند که آنها توسط یک انگل (پارازیت) آلوده شده اند.
بیماران مبتلا به هذیان پارازیتوزی شیزوفرن نیستند بلکه نوع سوماتیک از اختلالات هذیانی را دارند. (Somatic type of delusional disorder) که قبلاً به اسم monosymptomatic hypochondriacal psychosis به آن اشاره می شد. اعتقاد هذیانی این بیماران، پیرامون یک نگرانی طبی محدود چرخ می زند و محدود است و معمولاً سایر جنبه های عملکرد روانی-اجتماعی و ذهنی (mental) درگیر نمی شوند. افراد مبتلا به هذیان پارازیتی، به طور تیپیک، سابقه ای از بیماری برای ماه ها و سال ها دارند و توسط پزشکان متعددی بررسی شده اند و تلاش کرده اند که از دست پارازیت فرضی با روش های مختلف مثل استفاده از آفت کش و وسایل دافع حشرات و حتی تغییر محل زندگی شان خلاص شوند. یک جنبه فریبنده این اختلال به وجود آمدن سیستم های هذیانی مشترک با افرادی است که در تماس نزدیک با بیمار قرار دارند که آنها نیز دچار هذیان می شود.
سن متوسط شروع این اختلال از اواسط دهه 60-50 است. در مورد مبتلایان با سن بیشتر از 50 سال، زنان دو برابر مردان به بیماری مبتلا می شوند، اما در سنین کمتر از 50 سال مردان و زنان به طور مساوی مبتلا می شوند. بیماران جوان تر مبتلا به این اختلال معمولاً در سطح اجتماعی-اقتصادی پایین تری هستند و ممکن است سابقه سوءمصرف مواد داشته باشند، در حالی که سایر بیماران معمولاً سطح اجتماعی اقتصادی بالاتری دارند.
دیدگاه کاربران