در اوایل قرن 16 م. / 10 ق. یکی از نوادگان تیمور به نام ظهیر الدین بابر به شمال هند حمله کرد. بابر ابتدا بر قسمتی از ماوراءالنهر حکومت می کرد امّا چون ازبکان به قلمرو او هجوم آوردند، شکست خورد و به منطقهٔ کوهستانی کابل پناه برد. تلاش های بابر برای به دست آوردن حکومت از دست رفته بی ثمر بود؛ بنابراین، درصدد برآمد به سرزمین همسایه، یعنی هندوستان، حمله کند و حکومتی مستقل تشکیل دهد. او توانست طیّ چند جنگ، امرای افغانی شمال هند را شکست دهد و دهلی را تصرف کند؛ بدین ترتیب، سلسلهٔ گورکانیان هند تأسیس شد. این تحولات، همزمان با تشکیل دولت صفوی در ایران، یعنی پادشاهی شاه اسماعیل، بود.
پس از در گذشت ظهیرالدین بابر، فرزندش همایون به سلطنت نشست. او مردی دانشمند و با فرهنگ بود امّا مانند پدرش لیاقت و درایت نظامی نداشت و توسط یکی از امرای افغانی شکست خورد و از هند بیرون رانده شد.
پس از آن، همایون به دربار شاه تهماسب صفوی پناهنده شد و بعد از 16 سال، با کمک نیروی قزلباشان صفوی بار دیگر بر تخت سلطنت خود در هند نشست. پس از همایون، فرزندش محمد معروف به اکبر، به سلطنت رسید و یکی از بزرگ ترین امپراتوران هند شد.
دیدگاه کاربران