چگونه دین و مذهب به اخلاق نیک اهمیت می دهد؟
واژه ی اخلاق (جمع خلق) در عصر به معنای نهاد باطن و سیرت است. انسان خوش اخلاق یعنی انسانی که دارای نهاد و باطنی پاکیزه و ارزشمند است. توضیح اینکه: انسان دو چهره دارد:
۱- چهره ی ظاهر ۲- چهره ی باطن
به عبارت دیگر: صورت و سیرت, جسم و روح یک انسان کامل و ممتاز, انسان به زیبایی باطن و سیرت او بستگی دارد, و آنچه که کارساز است و نقش بسزایی در سعادت و ارتقاء و تکامل انسان دارد, ارزشهای معنوی و کمالات نفسانی است.
علمای اخلاق و سیر و سلوک , مراحل اخلاقی انسان را در سه پایه قرار داده اند که عبارتند از: تخلیه, تحلیه وتجزیه . مرحله ی آغازین و سنگ زیرین بنای اخلاق, پاکسازی درون و دوری از آلودگی انحراف و گناه است. که از آن به تخلیه (خالی شدن از گناه) تعبیر کرده اند.
پس از این مرحله, آراستن باطن و خوی, به زیورها و ارزشهای والای اخلاقی است که هر کدام از آن زیورها چراغهای تابان بر سر راه تکامل می باشد. که ازآن به زیبایی و آراستگی تعبیر شده است. بعد از این دو مرحله, تجلی و آشکار شدن آثار و شاخ و برگها و میوه های ارزشهای اخلاقی در متن زندگی فردی و جامعه می باشد که به آن ( تجلیه) می گویند.

دیدگاه کاربران