چگونه داستان تولد آیفون را بدانیم؟(بخش اول)
اگر در اواسط دهه اول قرن بیست و یکم در اپل مشغول به کار میبودید، پدیدهای عجیب در حال اتفاق افتادن بود؛ افراد ناپدید میشدند. این اتفاق در ابتدا بهآرامی انجام میشد. یک روز یک صندلی خالی میدیدید که زمانی متعلق به یک مهندس خبره بود. روز دیگر یک عضو کلیدی از تیم رفته بود. کسی نمیدانست که آنها دقیقا کجا رفتهاند. اوان دول که در آن زمان مهندس نرمافزار اپل بود، میگوید:
من چیزهایی شنیده بودم. معلوم نبود چه چیزی در حال ساخت است؛ اما واضح بود که تعدادی از بهترین مهندسان بهترین تیمها به سمت این تیم مرموز کشیده شده بودند.
اتفاقی که برای مهندسان برجسته افتاد این بود. ابتدا، چند مدیر بدون اعلام قبلی وارد اتاق آنها میشدند و در را پشت سرشان میبستند.هنری لامیراکس ، مدیر بخش مهندسی نرمافزار و ریچارد ویلیامسون، مدیر نرمافزار، برخی از این مدیران بودند.
یکی از مهندسان برجسته، آندره بوله بود. او تنها چند ماه در اپل مشغول به کار بود. ویلیامسون میگوید:
من و هنری به داخل اتاقش رفتیم. ما به او گفتیم: آندره، تو ما را بهخوبی نمیشناسی، اما چیزهای زیادی در مورد تو شنیدهایم و میدانیم که تو یک مهندس برجسته هستی و ما میخواهیم که تو بیایی و بر روی یک پروژه که چیزی در مورد آن به تو نخواهیم گفت، کار کنی. ما میخواهیم همین امروز و همین الان این کار را انجام دهی.
بوله ابتدا مشکوک و سپس بدگمان شد. ویلیامسون ادامه میدهد:
آندره به ما گفت: میتوانم کمی در این مورد فکر کنم؟ ما گفتیم: نه.
آنها نه میخواستند و نه میتوانستند جزئیات بیشتری در اختیار او قرار دهند. با این حال، بوله در پایان روز موافقت خود را اعلام کرد. ویلیامسون میگوید:
ما این کار را بارها و بارها تکرار کردیم.
برخی از مهندسان از کارشان راضی بودند، جواب نه دادند و در کوپرتینو ماندند. دیگران که مانند بوله به درخواست جواب مثبت دادند، رفتند تا روی آیفون کار کنند و زندگی آنها، حداقل برای دو سال و نیم بعد، دیگر هیچگاه مانند گذشته نبود. آنها نهتنها اضافهکاری میکردند تا تأثیرگذارترین وسیله الکترونیکی نسل خود را تولید کنند، بلکه بهندرت کار دیگری انجام میدادند. زندگی شخصی آنها از بین رفت و آنها قادر نبودند با هیچ کسی در مورد چیزی که در حال کار روی آن بودند، صحبت کنند. تونی فادل یکی از مدیران ارشد اپل که به ساخت آیفون کمک کرده است، میگوید:
استیو جابز نمیخواست اگر کسی از اپل رفت، چیزی را آشکار کند. او نمیخواست که کسی چیزی بگوید. او فقط نمیخواست. او بهطور طبیعی دچار پارانویا بود.
جابز به اسکات فورستال که رئیس بخش نرمافزار آیفون بود گفت نباید با هیچکس که عضوی از تیم توسعه محصول جدید نبود، چه درون اپل و چه در خارج اپل، در مورد محصول جدید صحبت کند. فورستال میگوید:
او به دلیل پنهانکاری نمیخواست که من کسی را خارج از اپل برای کار روی رابط کاربری استخدام کنم. اما او به من گفت میتوانم هر کسی را از داخل اپل به تیم منتقل کنم.
به همین دلیل، او مدیرانی مانند هنری و ریچارد را برای گردآوری بهترین استعدادها مأمور کرد. او همچنین میخواست که افراد احتمالی از همان ابتدا اهمیت کار را بدانند. آنها به افراد میگفتند:
ما یک پروژه جدید را شروع کردهایم. این پروژه چنان مخفی است که حتی نمیتوانیم به شما بگوییم چه پروژهای است. ما حتی نمیتوانیم به شما بگوییم برای چه کسی کار خواهید کرد. تنها چیزی که میتوانیم به شما بگوییم این است که اگر این پروژه را قبول کنید، بیش از تمام زندگیتان سخت کار خواهید کرد. شما باید برای چند سالی که روی این پروژه کار میکنید، شبها و آخر هفتهها را فراموش کنید.
بهطور تعجببرانگیزی، بسیاری از بهترین استعدادهای اپل برای حضور در پروژه موافقت خود را اعلام کردند. ویلیامسون، مدیر نرمافزار، میگوید:
صادقانه بگوییم، هر عضو این تیم درخشان بود.
این تیم که از طراحان، برنامهنویسان پراستعداد، مدیرانی که سالها برای استیو جابز کار کرده بودند و مهندسانی که هرگز استیو جابز را ندیده بودند، تشکیل شده بود، تبدیل به یکی از برترین و پیشتازانهترین نیروهای خلاق قرن بیست و یکم شد.
یکی از بزرگترین نقاط قوت اپل این است که تکنولوژیاش را برای استفاده، آسان میکند. فرایند ساخت آیفون ساده نبود؛ اما بسیاری از مخترعان تیم، این فرایند را مشعوفکننده میدانستند.
پیشبینیهای فورستال در مورد تیم آیفون درست از آب درآمد. اندی گریگنان، مهندس ارشد آیفون، میگوید:
آیفون، عامل طلاق من بود.
دیگر مهندسان و معماران آیفون نیز گفتههای مشابه را بیان میکنند. یکی از آنان میگوید: «آیفون چندین ازدواج را نابود کرد.» گریگنان میگوید:
این دوران، پرتنشترین و بدترین دوران حرفهای من بود. زیرا تیمی از باهوشترین افراد شکل گرفته بود که مأموریتی ناممکن و ضربالاجلی ناممکن داشت و به آنان گفته شده بود که تمام آینده شرکت به این مأموریت بستگی دارد. این شبیه یک سوپ شوربختی و فلاکت بود. حتی زمان آن وجود نداشت تا پای خود را روی میز بیندازیم و بگوییم این کار روزی شگفتانگیز خواهد بود. هر زمان که به دور و بر خود نگاه میکردید، فکر میکردید که مرگ پروژه نزدیک است.


درست گفتن خواستن توانستن است
واقعا شجاعت و تلاش آقای هنری لامیراکس و ویلیامسون فوق العاده قابل تحسینه??
ممنون . مطلبتون خیلی عالیه