امنیت موبایل
کدعبور یا همان پسکد ایمن (Passcode)
زمانی که اولین گوشی های هوشمند معرفی شد ایمن سازی توسط استانداردهای تجاری صورت می پذیرفت . استفاده از این دیوایس ها با استفاده از سیستمهای لپ تاپ برابری میکرد . تعداد و مدل و کیفیت اپلیکیشن ها و اطلاعات حیاتی ذخیره شده بر روی این دیوایس ها بسیار کمتر از آن چیزی که امروزه بر روی سیستم عامل های پیشرفته اندروید و ویندوز موبایل و آی او اس وجود دارد ، بود . روز به روز استفاده از این دیوایس ها گسترش یافت . با این تغییر اکنون مدیران دیوایس ها و همچنین کاربران نهایی هر دو بایستی نگران دسترسی به اطلاعات خود بر روی گوشی های هوشمند خود باشند .
زمانی که اولین باگ عبور از قفل صفحه نمایش آیفون در سال ۲۰۰۸ اعلام شد ، عکسالعمل ها به طرز غیرقابل قبولی ضعیف بود . تحقیقات بیشتر نشان داد که در آن زمان بیشتر کاربران هیچ نوع پسوردی برای موبایل خود تنظیم نکرده اند در نتیجه هیچ قفل صفحهای استفاده نمی کردند که بخواهند نسبت به باگ قفل صفحه حساسیت نشان دهند . تحقیقات نشان میدهد در سال ۲۰۱۴ نزدیک ۴۷ درصد کاربران از مکانیزم هایی مثل Passcode یا Gesture یا دیگر مکانیزم های قفل صفحه استفاده میکردند و ۷۷ درصد این ۴۷ درصد ، تنها از پین کد ۴ رقمی به منظور ایمن کردن همراه خود استفاده میکردند .
در حالی که استفاده از passcode بهتر از نداشتن هیچ وضعیت امنیتی قفل صفحه است ولی از یک پین کد ۴ رقمی به سادگی میتوان با یکی از تکنیک های زیر عبور کرد .
- مشاهده شماره پین در حین وارد کردن توسط کاربر .
- حدس و وارد کردن شماره های آسان و احتمالی (کاربران شماره های آسان مثل ۱۱۱۱ یا حتی تاریخ تولد استفاده میکنند )
- بروت فورس : با استفاده از ابزارهایی مثل IP-Box شما میتوانید در مدت زمان حدود ۱۷ ساعت ۱۰۰۰۰ پین کد احتمالی را تست و از آن عبور کنید .
- دیوایس هایی که به یک اندروید متصل اند مثل یک کابل usb otg میتواند کل پین کدها را در ۱۶ ساعت تست کند .
گفتگو بر سر شیوه احرازهویت قویتر
تا اینجا نتیجه گرفتیم که پین کد ۴ رقمی به سادگی قابل بکارگیری و نفوذ است و با وجود استفاده های اخیر گوشی های هوشمند در زمینههای مشاهده ایمیلها ، شبکههای اجتماعی ، خرید و پرداخت الکترونیک و … بسیاری از این اپلیکیشن ها به گونه هایی طراحی شدهاند که بدون نیاز به هیچ نوع اعتبارنامه و سد اضافی (با وجود ذخیره سازی اعتبارنامه ها در سیستم) قابل دسترسی هستند و ریسک بزرگی را بوجود میآورد . پس استفاده از یک مکانیزم دسترسی فیزیکی امنیتی از هر زمان دیگری بیشتر احساس میشود .
ولی در مقابل تجربه ثابت کرده است که ایجاد یک مکانیزم امنیت موبایل دشوار کاربران عادی را به عدم استفاده از آن سوق میدهد . یک کاربر عادی را در نظر بگیرید که دائماً از تلفن همراه خود استفاده میکند . برای چنین شخصی وارد کردن یک پسورد دشوار در هر بار قفل صفحه نمایش امری غیرقابل اجرا به نظر میرسد . در نتیجه وجود یک مکانیزم امنیتی سادهتر و جایگزین در عین حال با امنیت موبایل بالا احساس میشود .
کلامی از یک متخصص : ما از باهوشترین افراد سیاره برای حل مشکلات استفاده میکنیم . به مشکلی برای حل توسط آنها تبدیل نشو !
بیومتریک (Biometrics)
ورود به عرصه احراز هویت بیومتریک : احراز هویت بر اساس برخی از ویژگیهای ذاتی کاربران .
بیومتریک به منظور احراز هویت با استفاده از یکسری ویژگیها مثل اثر انگشت ، اسکن رتینا ، تشخیص چهره و چاپ صدا صورت میپذیرد . فعال سازی احراز هویت بیومتریک میتواند نیاز به وارد کردن یک پسکد قوی را از بین ببرد . در عوض زمان دسترسی به دیوایس را به شدت افزایش میدهد .
زمانی که سیستم عامل ۴.۱ اندروید معرفی شده ، قابلیتی نمایان شد که به گوشی های هوشمند اجازه بازکردن قفل صفحه نمایش با مشاهده چهره کاربران را میداد . مهمترین چالشی که بر سر راه وجود داشت این بود که تصویر یک کاربر نیز همان کار را انجام میداد . به این معنی که به سادگی با نمایش تصویر شخص در مقابل دوربین دیوایس می توانستید از سد امنیتی عبور کنید . بروزرسانی های زیادی صورت پذیرفت و قابلیت پلک زدن نیز به این سیستم اضافه شد و کاربر بایستی حتماً در مقابل دوربین پلک میزد تا از یک تصویر استاتیک قابل تشخیص باشد . برای استفاده از این قابلیت بایستی دوربین دایما روشن میبود که ویژگی قابل قبولی به نظر نمی رسید . توصیه بر غیرفعال سازی این ویژگی است .
یکی از دیگر شیوههای رایج احراز هویت بیومتریک استفاده از دستگاههای تشخیص اثرانگشت بود . این ویژگی به یکی از دو شیوه زیر بود :
لمس توسط اثر انگشت – کشیدن اثر انگشت
ولی شیوه لمس اثر انگشت توسط کاربران قابل قبول تر و آسانتر بود و خطای کمتری در تأیید احراز هویت داشت . باوجود خطاهای زیادی که احرازهویت به شیوههای بیومتریک داشت ، ولی با این حال گسترش یافت
دیدگاه کاربران