گام 1 - شناخت کودکان

شناخت کودکان

 شناخت رفتارها ،روابط و مهارت های اجتماعی.باید بدون این که لحن نصیحت و یا سرزنش داشته باشیم، در مورد چگونه رفتار کردن با دیگران، به کودکان آموزش بدهیم. چگونگی مواجه شدن با بزرگترها، سلام و احوال پرسی کردن، انجام یک مکالمه و محاوره خوب، خود را عقب نکشیدن و…از جمله مسائلی است که باید به نوجوان آموزش داده شود. لازم است کودکان در زمینه رفتارهای اجتماعی نیز تحت آموزش قرار گیرد.

شناخت کودکان

آشنایی با آسیب های اجتماعی.با توجه به اینکه سنین نوجوانی، بیشتر از سایر دوره های تحول در معرض آسیب های اجتماعی و تربیتی قرار دارد، لذا می باید نوجوانان را در حد مورد نیاز با این گونه آسیب ها آشنا ساخت. اگر نوجوان از خانواده سرخورده شود، برای یافتن جایگاهی مناسب در اجتماع، به سراغ افرادی می رود که او را راحت تر بپذیرند و برای او به عنوان پشتوانه ای اجتماعی به شمار آیند. وقتی نوجوان چنین جایگاهی را می یابد، برای حفظ آن جایگاه، ملاکها و معیارهای گروه را پذیرا می شود. مثلا کشیدن سیگار.

گام 2 - روش های عملی

روش های عملی

مهار خویشتن .باید به کودکان بیاموزیم که در مواقع مختلف با تصمیم و اراده، خود را در جهت درست سوق دهد.انسان در زندگی روزمره خود باید مهار خویش را تجربه و تمرین کند و باید بداند که این تمرین ها موجب می شود که انسان اراده ی قوی داشته باشد.

روش های عملی

آموزش رفتارهای اجتماعی مثبت. یکی دیگر از زمینه های عملی برای تربیت عاطفی – اجتماعی کودکان، شرکت در فعالیت های اجتماعی مثبت و موثر از قبیل همکاری و نیز احساس مسوولیت اجتماعی و نقد و بررسی عملکرد دیگران است. کودکان باید با احساس همدلی با افراد جامعه خود و تلاش در جهت حفظ یکپارچگی ، خود را برای مشارکت های اجتماعی آماده کنند.

روش های عملی

سلام کردن و خداحافظی را یادبگیرند.

قبل از آنکه شروع به صحبت کند به او بیاموزید با دست سلام و خداحافظی کند. این اولین قدم در آموزش معاشرت با دیگران است. یک کار دیگر این است که هر روز صبح به او «صبح به خیر» بگویید.

 

روش های عملی

به جای این که به کودک اجازه دهید کل خانه را با میوه ای که آبش همین جور می چکد قدم بزند به او یاد دهید تا زمانی که در حال خوردن است در صندلی اش بنشیند. در این سن کودکان توجه کمی به زمان دارند اما ۱۰ تا ۱۵ دقیقه ماندن در صندلی به آنها درس بزرگی می دهد. بنابراین شما هم باید مادامی که غذا می خورید پشت میز بنشینید. اگر او غذایش را پرت می کرد به او اجازه دهید بداند که این موضوع تبعاتی دارد. “فکر می کنم دیگه گرسنه نیستی اگر یه بار دیگه غذات را پرت کنی دیگر از خوراکی خوشمزه خبری نیست.”

روش های عملی

از کلمات اعجاب انگیز استفاده کنید.

فرزند شما تا زمانی که کمی بزرگتر شود به طور کامل معنی “خواهش می کنم” و “متشکرم” را نمی آموزد اما از حالا این عادت را به او بدهید. می توانید از راه های بامزه استفاده کنید. برای «خواهش می کنم» دست های تان را روی قلب تان به صورت دایره وار بکشید. برای «متشکرم» دست های تان را روی لب های تان بگذارید و به سمت فردی که می خواهید از او تشکر کنید دراز کنید.