ورود به سایت

ثبت نام در سایت

Registration confirmation will be e-mailed to you.

فراموشی رمز

نوزده − هفت =

بستن
بستن

چگونه کشور چین در قرن نوزدهم به استقلال رسید؟

چگونه کشور چین در قرن نوزدهم به استقلال رسید؟

استعمار در لغت به معنای طلب عمران و آبادی است. این واژه زمانی به کار برده شد که اروپاییان اعلام کردند که هدفشان از رفتن به آفریقا، آمریکای لاتین و آسیا آباد کردن این کشورها و متمدن ساختن مردم این نواحی است؛ اما از همان آغاز معلوم بود که هدف اصلی آنها دست انداختن به منابع ثروت این سرزمین ها و ساقط کردن حکومت های ملی و مردمی و روی کار آوردن حکومت های وابسته است. استعمار شکل های گوناگون داشت؛ از جمله حملۀ نظامی و تصرف خاک یک کشور، تحت الحمایه کردن آن، اخذ امتیازات سیاسی اقتصادی و برقراری روابط غیرعادلانۀ اقتصادی و تجاری و… .

مطالب مرتبط


گام 1 - جنگ اول تریاک

جنگ اول تریاک

در دورهٔ حاکمیت خاندان منچو بر چین، بهره کشی مالکان بزرگ، ظلم، فساد و رشوه خواری حکام محلّی موجب فقر و فلاکت مردم شده بود. اما مصیبت بدتر از این برای چینی ها، ورود استعمار غرب به کشورشان بود. حکومت چین در قرن شانزدهم، به پرتغالی ها اجازه داد تا منحصراً از طریق بندر کانتون  به تجارت بپردازند و مبلغان مسیحی نیز اجازه یافتند در این کشور فعالیت کنند. در قرن نوزدهم، کشورهای اروپایی از جمله انگلستان روابط تجاری محدودی با چین برقرار کردند. انگلیسی ها کالاهای مختلفی از جمله تریاک به چین وارد می کردند. افزایش مصرف تریاک و بالا رفتن شمار معتادان و نیز خروج مقدار زیادی پول از کشور، دولت چین را بر آن داشت تا فرمان ممنوعیت خرید و فروش تریاک را صادر کند. این اقدام دولت چین با خشم دولت انگلیس روبه رو شد؛ به همین دلیل در سال 1839 م. نیروی دریایی انگلستان به سواحل چین حمله ور شد. این جنگ که به جنگ اول تریاک معروف است، به انعقاد قراردادی استعماری انجامید که به موجب آن، چین بندر هنگ کنگ را به انگلیسی ها واگذار کرد و پنج بندر دیگر را نیز برای تجارت خارجی به آنها اختصاص داد. همچنین حق کاپیتولاسیون برقرار و ممنوعیت مصرف تریاک لغو شد.

گام 2 - تجزیه ی چین

تجزیه ی چین

جنگ اول تریاک، ضعف و فساد دولت چین را آشکار کرد و اعتیاد به تریاک موجب افزایش مفاسد اخلاقی و اجتماعی شد؛ ولی این امر، خود موجب شورش هایی شد که گسترده ترین آنها شورش تای پینگ بود. با آشکار شدن ضعف و انحطاط حکومت چین، دیگر استعمارگران نیز چشم طمع به خاک چین دوختند.

تجزیه ی چین

از سال 1840 م. به بعد علاوه بر انگلیسی ها، فرانسویان، آلمانی ها، روس ها و آمریکائیان نیز به تدریج امتیازات بازرگانی و حقوقی متعددی برای خود به دست آوردند؛ در نتیجه، نواحی ساحلی چین، از بندر هنگ کنگ تا آرتور، تحت نظارت و کنترل استعمارگران درآمد. در سال 1894 م. ژاپن نیز پس از پیروزی بر چین، فُرمز )تایوان( را از خاک آن کشور جدا کرد؛ همچنین به نفوذ و سلطهٔ چین بر شبه جزیره کره پایان داد و دولتی دست نشانده در آنجا بر سرکار آورد. بدین ترتیب، دولت های استعمارگر،چین را به مناطق تحت نفوذ خود تقسیم کردند و به غارت آن کشور پرداختند. همزمان با تجاوزات غارتگرانهٔ استعمارگران اروپایی، صدها تن از مبلغان مسیحی نیز در سراسرچین به تبلیغ مسیحیت مشغول بودند.

گام 3 - استقلال چین

استقلال چین

در اعتراض به وضع موجود؛ قیام های چندی صورت گرفت که مهم ترین آنها قیام باکسرها در سال 1900 م. بود. باکسرها حملات متعددی را به تأسیسات اروپایی ترتیب دادند و بسیاری از اروپاییان و چینی های خائن را به قتل رساندند و سفارت خانه های خارجی را تهدید کردند. این قیام اگرچه با قوای مشترک دولت های اروپایی با همکاری ژاپن، آمریکا و حکومت چین، سرکوب شد امّا آزادی خواهان و استقلال طلبان چینی دست از قیام برنداشتند و سرانجام در سال 1911 م. با سرنگون کردن دولت چین، در آن کشور نظام جمهوری به وجود آوردند. رهبر این قیام استقلال طلبانه سون یات سن بود که به ریاست جمهوری چین رسید.

اطلاعات مطلب

  • تاریخ و تمدن
  • 613 بازدید
  • blankblankblankblankblank (1 votes, average: 5,00 out of 5)
    blankLoading...
  • آخرین ویرایش توسط : مهدی هاتفی نیا - چهارشنبه, 12 جولای 17, 3:49 ق.ظ
  • تاریخ جهان

دیدگاه کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بهترین علوم و دانش برای شما گردآوری میشه

آخرین های آیا میدانید

از همه جا براتون مطلب داریم لطفا کلیک کنید

مطالب برگزیده

موضوعات مهم سایت

مطالب محبوب