گام 1 - بهره وری در کشورهای توسعه یافته

بهره وری در کشورهای توسعه یافته

تاکنون کسی به این سوال جواب صریح نداده است که مقدار لازم و کافی فناوری اطلاعات و ارتباطات در توسعه اقتصادی کشورها چقدر است؟ روزگاری کشورهای صنعتی خود توسعه نیافته بودند و قطعا گذر از مراحل مختلف توسعه آن ها از طریق برنامه ها و کمک های فناوری اطلاعات و ارتباطات انجام نگرفته است حتی برخی از محققان پا فراتر نهاده و اعتقاد دارند که در کشورهای صنعتی ، فناوری اطلاعات و ارتباطات نقش مهمی در افزایش بهره وری این کشورها ندارند. سولو اولین بار چنین استدلال های متناقضی را بیان نمود. وی می گوید که شما رشد رایانه را می توانید در همه جا ملاحظه کنید ، ولی داده های بهره وری چنین رشدی را از خود نشان نمی دهند.

این تناقضات از راه های مختلف توجیه می شود ، یکی اینکه چون اقتصادهای پیشرفته ، اقتصادهایی هستند که در شرایط کارا عمل می کنند لذا فناوری اطلاعات و ارتباطات در چنین اقتصادهایی تنها می تواند یک اثر نهایی باشد یعنی اگرچه معرفی هر تولیدات و خدمات فناوری اطلاعات و ارتباطات می تواند بر تولید ناخالص داخلی این کشورها اثر بگذارد ، ولی این اثرات به طور چشمگیری فزاینده نخواهد بود

گام 2 - توسعه سریع

توسعه سریع

 برخلاف تجربه کشورهای صنعتی ، فناوری اطلاعات و ارتباطات در کشورهای در حال توسعه می تواند یک عامل اساسی و مهم در جهت دسترسی سریع این کشورها به مراحل بالاتر توسعه باشد ، از آنجایی که اقتصادهای در حال توسعه در شرایط کارا و بهینه عمل نمی کنند لذا معرفی فناوری اطلاعات و ارتباطات در چنین اقتصادهایی باعث می شود ، چتانسیلی در اختیار این اقتصادها قرار گیرد تا مراحل توسعه اقتصادی را با سرعت بیشتری طی کنند.

گام 3 - استراتژی فناوری اطلاعات و ارتباطات در این جوامع

استراتژی فناوری اطلاعات و ارتباطات در این جوامع

نقش این فناوری در رشد و توسعه اقتصادی همه ی کشورهای در حال توسعه بر کسی پوشیده نیست ولی آنچه که کشورها زا از یکدیگر متمایز می سازد ، نوع استراتژی است که درباره فناوری اطلاعات و ارتباطات اتخاذ می کنند به طوری که سیاست متفاوت کشورها برای استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات می تواند رشد و توسعه اقتصادی آن ها را متفاوت سازند. برخی از کشورهای در حال توسعه به نقش این فناوری در گسترش صادرات تمرکز دارد. گرچه این سیاست می تواند ارزآوری این کشورها را افزایش دهد ولی بسیاری از محققان اعتقاد دارند که نقش صادرات گرایی فناوری اطلاعات و ارتباطات برای کشورهای در حال توسعه زیاد مطلوب نیست و نمی تواند برای این کشورها عاملی باشد که باعث انتقال اقتصاد آن ها از مرحله معیشتی به تجاری باشد. زیرا در این سیاست پایه فعالیت های اقتصادی کشور گسترش پیدا نمی کند و تنها باعث گسترش یک بخش خاص می شود و نمی تواند و تنها باعث گسترش یک بخش خاص می شود و نمی تواند امکان توسعه همه جانبه اقتصاد کشور را فراهم سازد ولی اگر فناوری اطلاعات و ارتباطات در این کشورها داخلی باشد ، یعنی عمدتا در اقتصاد داخلی استفاده شود اثرگذاری آن بر کل اقتصاد بیشتر از حالت قبل بوده و می تواند به عنوان موتور رشد و توسعه اقتصادی ، نقش اساسی ایفا کند و در مقابل حالت قبل ، فرصت های بیشتری را برای تولید فراهم سازد و شتاب رشد تولید ناخالص داخلی کشور را افزایش دهد