گام 1 - شعر در مورد شهرستان اسکو

شعر در مورد شهرستان اسکو

خوش است یاد کنیم از گذشته و یاران                      ز حال شهر و زمردم در آن زمان دوران

مثال رامسر است این بهشت جان اسکو                  به غرب کشور زیبا و جاودان ایران

ز غرب جلگه و دشتش رسیده دریاچه                     ز شرق سلسه کوهش سهند جاویداون

امازاده اسکو که هست در سر کوه                       ز روزگار گذشته کنار گورستان

از این مکان ببینی تمامی شهرم                        به پای کوه چه زیبا یکی دبیرستان

همان که بود زمانی مکان تحصیلم                    هزار و سیصد و سی تا چهل زدور زمان

به یاد زنگ بزرگ و مدیر و آن ناظم                   به آن حیاط وسیع و ستون ها ایوان

صدای زنگ به گوش تمامی مردم                  به کوچه ها و محله  به خسرق و میلان

هزار و سی صد و هشتم زهجری شمسی     که آن بنای ادب را بساخته پدران

به یاد آب چنار و به آن گوارائی                       که بود پای چنار و چو کوثر رضوان

شعر در مورد شهرستان اسکو

زبان اگر بگشاید چنار سر به فلک                      ز روزگار گذشته سُراید او دیوان

 

ز عهد رستم دستان هست حمامی                  کنار آب چنار و به کوی دباغان

 

برفت صاحب حمّام مشهدی محمود                هزار و سیصد و هشتاد و یک به تابستان

 

به یاد چمه حمّام و هم خود حمّام                 ستون و طاق بلند و خزینه در میدان

 

به یاد چشمه میدان و شیر آب انبار              بزرگ نارون آن جا میان آن دُکان

 

همان که صاحب دُکان محمد جعفر              آن استان بلند و نگاه و آن قلیان

 

شماره چشمه اسکو دویست و پانزده          ز تازه کند شمردم به چشمه سلطان

 

به چند چشمه نمودم اشاره ای این جا        گیریک ، عشائر و صراف و باقادی پره خان

 

چه رنج ها که کشیدند و خون دل خوردند     برای کندن چاه و قنات آب روان

 

به یاد آن همه مردان جان فشان در چاه      به لطف و رحمت یزدان آن چنان مردان

شعر در مورد شهرستان اسکو

نه شکر آب نمودیم نه چاه کن نه قنات                            به جای شکر همیشه گلایه و کفران

 

از ان بگفته به قرآن کم است شکرگزار                           ولی زیاد و فراون کفور بی ایمان

 

بلا و زلزله سیل و خرابی باغات                                   ز ناسپاسی و طغیان بندگان به جهان

 

به یاد باغ مجید و آن آبشار بلند                                  صدای ریزش آن آّ گوش من هر آن

 

به یاد کوچه زیبا و پاک فخرالدین                                 که زادگاه تمامی خاندان در آن

 

به یاد چشمه و استخر و مدرسه ناهید                        که یک نشان نمانده از ان همه الان

 

فقط بماند دَری کهنه و شکسته و پیر                           که یادگار دو قرن و در آن گذر دالان

 

به یاد سنگ سیاهی که بود یک دختر                         شده است سنگ سیاهی زترس راهزنان

 

به یاد جشن ولادت برای معصومان ((ع))                     نشسته ساکت و آرام مسجد میدان

 

به یاد جشن و سرورم به روز نو نوروز                        به سادگی و صداقت ، صفای بی پایان

 

به یاد مجلس افطاری بچه های محل                   به رسم و دعوت میرزاعلی اکبرخان

شعر در مورد شهرستان اسکو

به یاد گله زیبا به کوچه راسته                              نگاه آن سگ گله ، صدای آن چوپان

 

بخوان سوره نخل و به آیه شش بین                       خوش است رفتن گلّه به دشت و کوهستان

 

ز حال ماه محرم سخن نمی گویم                           که در قصیده زیبا سروده ام نالان

 

به یاد سیل سیاهی به سیصد و سی و شش           که برد آن پل بازار و باویل و میلان

 

به یاد فصل زمستان و سوز و سرماها                     نشسته برف دو متری به کوچهه و میدان

 

به یاد بانی فرهنگ خاندان الهامی                         به اولین معلِم که میرزاحمد خان

 

از آن مَشَمّد عموغلی همی کنم یادی                   به جنگ کهنه پرستان میرزامحمودخان

 

به یاد ریش سفیدان خصوص صالح پور                   رئیس هیئت سادات و بر حسین ((ع)) گریان

 

از آن معلم دل سوز می کنم یادی                        که سیدان حسن بود و ساکن تهران

 

مرا مُشوق علم و مُلعمی او بود                            بَود همیشه به لطف و به سایه یزدان

شعر در مورد شهرستان اسکو

اُتورچی حاجی قاسم بود و آن مَشمّد بود            از آن دو در گذری (( کُل و فیها فان ))

 

نه صندلی و اطاقش ز چادری کهنه                   چگونه رفته به آن حال مشهد رضوان؟ 

 

کنون شماره اتومبیل فزون ز انسان است به جادها و به شهر و به کوچه و میدان

 

به جای اسب و الاغ و شتر یا قاطر    سمند و بنز و شورلت ، پژو و یا پیکان

 

به یاد آن همه محصول و آن فراوانی     به پاس شُکر و سپاس و دیانت و ایمان

 

نه آن درخت بماند وُ نه دائی و خاله      نه عمه ها و عمو و پدر که روح و روان

 

درخت فندق و گردو و آلو زرد آلو         درخت سیب و گلابی ، مَرندی و دریان

 

دوشاب و کفش و میان پُر ، کلاقه ای حلوا     خصوص بَرگه و قیسی سفرش آلمان

 

بهار سبز درختان به مدتی کوتاه     زباد و دود تمدن بگشت فصل خزان