ورود به سایت

ثبت نام در سایت

Registration confirmation will be e-mailed to you.

فراموشی رمز

3 × 4 =

بستن
بستن

چگونه با کودکان مبتلا به اوتیسم رفتار مناسبی داشته باشیم؟

چگونه با کودکان مبتلا به اوتیسم رفتار مناسبی داشته باشیم؟

طبق آمار رسمی سازمان جهانی بهداشت، در سال ۱۹۷۵ از هر ۵ هزار نفر، یک نفر به اوتیسم مبتلا بوده اما در سال ۲۰۰۴ این میزان به یک در ۱۶۶ نفر رسیده و در سال ۲۰۱۴ از هر ۴۲ کودک یک نفر مبتلا به اوتیسم بوده است. یماری اوتیسم بیماری ای است که قبل از سه سالگی ظاهر می شود و بعضی از کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است علاقه ای به در آغوش گرفتن نداشته باشند یا بعضی از آن ها ممکن است بچه های «خوبی» باشند، آرام دراز می کشند، به ندرت گریه می کنند و بیش از حد می خوابند. ولی بعضی از آن ها ممکن است بدون هیچ علت واضحی جیغ و گریه کنند.
 کودک مبتلا به اوتیسم توجه کمتری به تحریکات اطرافیان نشان می دهد، در نگاه کردن و لبخند به اطرافیان کمتر از همسالان خود است، کمتر به اسم خود واکنش نشان می دهد، تمایل کمی به برقراری ارتباط چشمی دارد و از همان ابتدا یعنی قبل از سه سالگی والدین متوجه این رفتارها می شوند و علاوه بر این ها متوجه می شوند که کودک شان اصلا صحبت نمی کند منظور از صحبت کردن جملات معنی دار نیست، بلکه همان آواهای اولیه زبان مانند «دد» یا «ماما» است. در ابتدا کودک ناشنوا به نظر می رسد اما زمانی که مورد سنجش قرار می گیرد از نظر شنوایی در حد نرمال است.
امروزه دیگر تصویری که از یک کودک مبتلا به اوتیسم داریم، یک فرد ناتوان و گوشه گیر نیست، بلکه می دانیم اوتیسم طیف گسترده ای از علائم را به همراه دارد.

utism2

مطالب مرتبط


گام 1 - تشخیص اوتیسم

تشخیص اوتیسم


علائم اوتیسم معمولا از 9 ماهگی قابل تشخیص است اما در 3-2 سالگی کاملا مشخص می شود مگر در موارد بسیار خفیف که ممکن است در نوجوانی یا جوانی تشخیص داده شود. علائم در 3 حوزه ارتباط، کلام و علایق و رفتارهای تکراری دیده می شود.

گام 2 - تشخیص کودکان مبتلا به اوتیسم از دیگر کودکان

تشخیص کودکان مبتلا به اوتیسم از دیگر کودکان

 

1-کودک مبتلا به اتیسم اختلال تکلم دارد:
از نظر کلامی، کودک مبتلا به اوتیسم دچار تاخیر است. کودکان به مرور که بزرگ می شوند، درک بیانی بالاتری در مقایسه با قدرت بیان دارند. یک کودک طبیعی در یک سالگی می تواند تک کلمه ادا کند و در 1.5 سالگی 3-2 کلمه را با هم ترکیب می کند اما کودکان مبتلا به اوتیسم یا کلام ندارند یا در مقایسه با سن شان دچار تاخیر کلامی اند یا کلام دارند اما معنی دار نیست و کلام دیگران را اکومی کنند.

گاهی والدین می گویند فرزندم کلام دارد و حتی باهوش است چون در سن پایین می تواند جمله های سنگین و طولانی را بیان کند اما برخی کودکان مبتلا به اوتیسم مثل طوطی کلمات و جمله های اطرافیان را تکرار می کنند.
این به معنی هوش بالای کودک نیست بلکه بدان معنی است که کودک درک و شناختی از محیط اطراف ندارد.

2-کودک مبتلا به اتیسم (من)نمی گوید:
در روند طبیعی رشد، کودکان به محض آنکه «من» را درک می کنند، دیگر از «نام خود» برای بیان خواسته هایشان استفاده نمی کنند در حالی که کودک مبتلا به اوتیسم شناختی از «من» ندارد و خود را با نام صدا می زند؛ مثلا می گوید: به علی آب بدید! این نشانه خوبی نیست.

3-ارتباط کودک مبتلا به اتیسم یکطرفه است:
کودک مبتلا به اوتیسم حتی اگر کلام داشته باشد، نمی تواند درست ارتباط برقرار کند و گفتارش جهت دار نیست. ممکن است محتوای کلام با سنش متناسب نباشد یا بدون توجه به صحبت های دیگران فقط در مورد علایق خود صحبت کند.

در واقع کودک مبتلا به اوتیسم نمی تواند تبادل اطلاعات کند. این کودکان به لبخند یا خستگی دیگران توجهی ندارند و نمی توانند نوبت را رعایت کنند. آنها ارتباط یکطرفه برقرار می کنند و به همین علت ارتباطشان موثر نیست.

4-واژه سازی کودک مبتلا به اوتیسم غیر طبیعی است:
ممکن است واژه سازی به شکل بازی در کودکان عادی هم دیده شود اما جایگزین کردن همیشگی واژه ها، مختص مبتلایان به اوتیسم است. مثلا کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است همیشه به «باب اسفنجی»، «بنگی» بگوید.

5-اوتیسم گاهی خفیف است،گاهی شدید:
در گذشته اوتیسم به 5 گروه تقسیم می شد اما امروزه می دانیم که اوتیسم نوعی اختلال رفتاری است و طیف بندی دارد. ممکن است فردی تمام علائم را داشته باشد و در طیف شدید اوتیسم باشد و به شکل فردی در خودمانده در جامعه ظاهر شود و ممکن است فقط مشکل ارتباطی داشته باشد؛ مثلا نتواند دوست صمیمی داشته باشد و احساسات دیگران را درک کند و در گروه مبتلایان به اوتیسم خفیف دسته بندی شود.

6- کودک مبتلا به اوتیسم ساعت ها با یک وسیله سرگرم می شود:
کودک طبیعی مدت توجه کوتاهی دارد یعنی شاید نهایتا 5 دقیقه با یک اسباب بازی بازی کند و بعد آن را رها کند و سراغ بازی دیگری برود. کودک طبیعی چون محرک های مختلف را آزمایش می کند، پیشرفت می کند اما کودک مبتلا به اوتیسم ساعت ها یک بازی تکراری انجام می دهد.

7- کودک مبتلا به اوتیسم محو پنکه ولباسشویی می شود:
این کودکان به چرخیدن یا به وسایلی که می چرخد مثل پنکه و لباسشویی علاقمند هستند و ممکن است ساعت ها خود را با تماشای آنها سرگرم کنند. ممکن است زنجیری را تکان دهند یا به موسیقی های ثابت واکنش و علاقه شدید نشان دهند.

8- کودک مبتلا به اوتیسم مثل کودکان دیگر بازی نمی کند:
این کودکان بازی های تخیلی ندارند. کودکان از 1.5 تا 2 سالگی وارد بازی های نمادین می شوند؛ مثلا ممکن است از یک تکه پازل به عنوان لیوان چای استفاده کنند یا عروسک شان را روی پا بگذارند و تکان دهند. این بازی ها به رشد طبیعی کودک کمک می کند اما مبتلایان به اوتیسم این توانایی را ندارند.
آنها با اسباب بازی ها آنگونه که باید بازی نمی کنند؛ مثلا ممکن است به جای راه بردن ماشین های اسباب بازی روی زمین، آنها را پشت هم بچینند و قطار کنند.

9- کودک مبتلا به اوتیسم ارتباط چشمی ندارد:
در موارد متوسط تا شدید، این کودکان ارتباط چشمی ندارند اما در موارد خفیف فقط ارتباط کلامی برقرار نمی کنند.

10- کودک مبتلا به اوتیسم توان دهم ذات پنداری ندارد:
کودک مبتلا به اوتیسم درک کاملی از احساسات دارد. او می تواند مادرش را بغل کند و ببوسد یا دلیل گریه اش را جویا شود اما در سنین بالاتر که انتظارها از او بیشتر می شود، ممکن است در این زمینه دچار مشکل شود.
کودک مبتلا به اوتیسم توانایی ذهن خوانی ندارد؛ نمی تواند به محیط توجه کند یا خود را جای دیگران بگذارد و احساسات دیگران را درک کند.

11- کودک مبتلا به اوتیسم تفکر انتزاعی ندارد:
تفکر انتزاعی تفکر پیچیده ای است که با رسیدن به نوجوانی کامل می شود. یک فرد عادی در نوجوانی می تواند متوجه ضرب المثل ها و کنایه شود اما این کودکان چنین درکی ندارند. آنها نمی توانند از مسائل نتیجه بگیرند و همین موضوع ارتباطشان را مختل می کند.

12- کودک مبتلا به اوتیسم یکپارچگی حسی ندارد:
این کودکان یکپارچگی حسی ندارند؛ یعنی در برخی از آنها آستانه درد بسیار بالا و در برخی پایین است. بعضی از آنها گاهی متوجه سوختگی های شدید نمی شوند و برخی با کوچکترین ضربه درد شدید حس می کنند. در مورد صدا هم همینطور است؛ گاهی یک کودک مبتلا صداهای بسیار آهسته را می شنود و به آن توجه دارد در حالی که متوجه صداهای بلند مثل صدای زنگ در نمی شود.

otism

گام 3 - آیا کودک مبتلا به اوتیسم به مدرسه ی عادی می تواند برود؟

آیا کودک مبتلا به اوتیسم   به مدرسه ی عادی می تواند برود؟

خیلی از کودکانی که اوتیسم خفیف دارند، به مدارس عادی راه پیدا می کنند و اتفاقا برایشان بهتر است زیرا حضور آنها در کنار کودکان دچار اوتیسم که علائم شدید دارند، می تواند باعث بروز رفتارهای کلیشه ای در آنها شود.در مدارس عادی، حضور یک معلم رابط مخصوصا برای کودک کم توان کمک کننده استبرخی از این کودکان حفظیات خوبی دارند اما متاسفانه باید بپذیریم که ممکن است مورد آزار جنسی یا تمسخر دیگران قرار بگیرند .

به صلاح کودک است که با کودکان طبیعی حشر و نشر داشته باشد یااینکه درمانگر با او به پارک برود، بسیار خوب است زیرا تعمیم دادن از جمله مسائلی است که این کودکان در آن دچار مشکل هستن.
چنین سرویسی پرهزینه است و به همین دلیل به مادر آموزش داده می شود ارتباطات را در محیط های دیگر اصلاح کند. مسلما باید به سلامت روان مادر هم توجه کرد و فرصت هایی را به وجود آورد تا بتواند برای خود زمانی داشته باشد.
با اینحال، برخی بر این باورند که نباید به اولیای مدرسه در مورد اوتیسم کودکان توضیح داد، چرا که برخی از مدارس ما دید منفی به مسائل روانپزشکی دارند و حتی کودک بیش فعال را در مدرسه روی صندلی جدا می نشانند و اگر کودکی آسیب ببیند، همه تقصیرها را به گردن کودک مبتلا به اوتیسم می اندازند. متاسفانه این ضعف ها وجود دارد و به اصلاحاتی در این زمینه نیازمندیم.

گام 4 - دلایل به وجودآمدن اوتیسم

utism6 

عوامل مختلفی در بروز اوتیسم نقش دارند اما مهمترین علت آن وراثت است. جهش های ژنتیکی در کنار بحث توارث ژن ها در بروز این اختلال دخیل است. موضوع مربوط به یک ژن هم نیست و ژن های مختلف و تعامل آنهاست که باعث بروز اوتیسم می شود.
این بیماری هنوز مرموز است و ناشناخته های بسیاری در مورد آن وجود دارد. تحقیقات زیادی در این زمینه انجام شده و علل مختلفی مثل برخی کمبودهای تغذیه ای در دوران بارداری یا سن والدین یا حتی برخی بیماری های دوران نوزادی و ... را در بروز آن دخیل می دانند که هیچ یک صددرصد مورد تایید نیست.

اوتیسم پدیده ای ناشی از شهر نشینی:
این باور، هم درست است؛ هم نادرست. آمار نشان می دهد در مناطق صنعتی میزان شیوع اوتیسم بیشتر است. در بیماری های جدی روانپزشکی کناره گرفتن از شهر و ورود به روستا باعث می شود فرد زندگی بهتری داشته باشد چون زندگی در شهر به مهارت های بیشتری نیاز دارد.
مکان سنجی، مدیریت زمان و جمعیت زیاد، کار را سخت می کند اما در روستا ارتباط ساده تر است و نیازهای سطحی باعث می شود شدت علائم کم شود اما فراموش نکنیم به هر حال کسانی که در شهر هستند، دسترسی بیشتری به خدمات دارند و تشخیص بیماری در آنها ساده تر است.

 

گام 5 - درمان کودکان اوتیسمی

درمان کودکان اوتیسمی

متاسفانه والدین برخی از کودکان دچار اوتیسم واقعیت را انکار می کنند چون پذیرش این موضوع سخت است اما با این کار فقط کودک شان را از دوران طلایی درمان محروم می کنند؛ در صورتی که اگر آموزش های لازم، به موقع به کودک در سن طلایی داده شود، احتمال طبیعی تر شدن رفتارها وجود دارد.
در موارد خفیف معمولا اوتیسم را دیر و در نوجوانی و جوانی تشخیص می دهند. وقتی مهارت ها شکل پیدا کرد، دیگر نمی توان آن را تغییر داد. البته اگر بینش را تغییر دهیم، حتی به این افراد در این سن هم می توان کمک کرد؛ مثلا اگر نوجوانی نمی داند کجا باید حین ارتباط صحبت هایش را قطع کند، باید به مادر یاد داده شود با علائم خاصی به فرزندش غیرمستقیم نشان دهد صحبت کافی است.سن طلایی درمان اوتیسم تا قبل از 5 سالگی است. هر چه در سن پایین تری اختلال تشخیص داده و بازتوانی ها شروع شود، احتمال طبیعی شدن بیشتر است اما باید بپذیریم که این کودکان همیشه تا حدودی با سایر همسالان خود متاوت تر هستند.
با این همه، متاسفانه برخی از درمانگران هنوز تعریف قدیمی اوتیسم را باور دارند و فکر می کنند این بیماران، ناتوان و گوشه گیر هستند و اگر فردی کلام و فقط علایق خاص و تکراری داشته باشد، می گویند به اوتیسم مبتلا نیست و با تشخیص اشتباه، کودک را از دورانط لایی درمان محروم می کنند.

ولی اوتیسم هم درمان دارویی درد و هم درمان نگهدارنده. تعداد داروهای شیمیایی و حتی رژیم های غذایی که برای درمان به کار می رود، زیاد است. مکمل امگا 3 و حتی رژیم های بدون گلوتن یا پرپروتئین گاهی برای این کودکان توصیه می شود اما هیچ یک تاثیر فوق العاده ای ندارند.
اگر علائم شدید باشد، مثلا کودک خنده های بی مورد یا حرکت های کلیشه ای یا تشنج و رفتارهای خودآزار داشته باشد، داروهایی برای حذف و طبیعی شدن رفتار او تجویز می شود که موثر هم است.

از طریق طراحی دکوراسیون برای کودکان مبتلا به اوتیسم نیز میتوان بیماری آن ها را تا حدی کاهش دهیم.

طراحی دکوراسیون برای کودکان اوتیستیک کار بسیار حساس و سختی می باشد، زیرا اگر کوچک ترین موردی از قوانین اخلاقی و رفتاری آنها رعایت نشود به دلیل استرس و اضطرابی که بر کودک وارد می شود ممکن است واکنش های هیجانی و گاهی هم رفتارهای خشونت آمیزی از آنها سر بزند. یک دفتر یادداشت تهیه کرده و سعی کنید رفتارها و کردارهای کودک را زیر ذره بین قرار دهید.
نکته ها را با حوصله و دقت بنویسید، درج ساعت و تاریخ بسیار حائز اهمیت است زیرا ممکن است رفتارهای کودک به زمان هم مرتبط باشد که چه موقعی از روز یا شب آرام تر هستند و چه مواقعی رفتارهای هیجانی نامناسب شان کمتر یا بیشتر است، خلاصه ذره بین نگاه تان حسابی باید جزئیات را رصد کند.

همین نکات به شما کمک می کند تا شما متوجه شوید چگونه باید با کودک تان رفتار کنیدکافی است مواردی که باعث تنش او می شود را انجام ندهید. از همین ابتدا باید بگویم تغییر در دکوراسیون شما اصلا کار آسانی نیست و شما اجازه ندارید به یکباره اثاثیه را جا به جا کنید و تحولی در خانه تان به وجود آورید زیرا کودکان اوتیستیک در برابر هر تغییری هر چند کوچک و خصوصا جا به جا شدن لوازم منزل بسیار حساس هستند و سریع از خود عکس العمل نشان می دهند. گاهی مادران برای آنکه یک اتاق اختصاصی برای کودک تعبیه کنند هنگام کارهای روزانه دلشوره و نگرانی دائم برای کودک شان دارند. همین امر آنها را از خانه داری باز می دارد و مستاصل شان می کند.
یک چادر مسافرتی کوچک که فرزندتان در آن جای گیرد و حداقل بتواند در چادر بایستد گزینه قابل تاملی است زیرا همان طور که می دانید کودکان اوتیستیک به داشتن یک فضای مستقل علاقه بیشتری نشان می دهند که این فضای مستقل را برای آنکه در دید شما باشد در حال با پذیرایی استقرار نمایید.

tism89

-سعی کنید جنس چادر از مواد مصنوعی و پلاستیکی نباشد. می توانید از نوع زخیم اما خنک «پارچه نخی» استفاده کنید و برای دوخت چادر به خیاط سفارش دهید.
-در چادر را همیشه کاملا باز نگه دارید تا هم بودن در جمع خانواده را کم کم بپذیرد و هم استقلال را حس کند.
-دمای چادر را کنترل نمایید. می توانید کلیه در و پنجره ها و هواکش چادر را باز نگه دارید تا هوای درون چادر خفه یا گرم نباشد.
-برخی از کودکان اوتیستیک به تماشا کردن تلویزیون علاقه دارند. در صورت امکان در چادر به سمت تلویزیون باشد تا در فضای مستقلش بتواند تلویزیون هم نگاه کند.
-به دلیل آنکه کودکان اوتیستیک از نور زیاد و صدای بلند بدشان می آید و مضطرب می شوند نباید چادر نزدیک بلندگوهای تلویزیون و سینما خانواده قرار بگیرد. هم چنین رو به روی پنجره هم نباشد زیرا تابش مستقیم خورشید نیز کودک را تحریک می کند.
-به یاد داشته باشید هرگز در تاریکی مطلق تلویزیون نگاه نکنید، زیرا نور تصاویر شدیدتر می شود و ممکن است چشمان کودک را آزار دهد.
-موقع آمدن مهمان به منزل هم نیازی نیست چادر را جمع نمایید، زیرا همین حرکت یعنی به یکباره جمع کردن چادر کودک را آزار خواهد داد. بودن چادر، در پذیرایی و هال نشانه بی نظمی و سلیقه نداشتن شما نیست بلکه تنها نشانه عشق و مهربانی شما به فرزندتان است.

اطلاعات مطلب

دیدگاه کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بهترین علوم و دانش برای شما گردآوری میشه

آخرین های آیا میدانید

از همه جا براتون مطلب داریم لطفا کلیک کنید

مطالب برگزیده

موضوعات مهم سایت

مطالب محبوب