ائمه و بزرگان در مقابل آفت ها و خودسازی عمل می کردند 1 - خودسازی ائمه و بزرگان در مقابل آفت ها

خودسازی ائمه و بزرگان در مقابل آفت ها

حسد:

امام صادق(ع): لقمان گفت: ((ای پسرم! از حسد بر حذر باش, که در تو به وسیله ی آن، جز به خودت ضرر نمی زنی و هر گاه به خودت ضرر رساندی، دشمنت را از پرداختن به کار تو کفایت می کنی؛ زیرا دشمنی تو با خودت از دشمنی دیگری زیان بارتر است)).

 

لقمان به پسرش گفت: ((از حسد بپرهیز؛ زیرا آثار آن در خود تو آشکار می گردد، نه در کسی که مورد حسادت توست)).

خودسازی ائمه و بزرگان در مقابل آفت ها

ریا:

امام باقر(ع) در موعظه های لقمان به پسرش هست که گفت: پسرم به مردم چنین نشان نده که از خدا می ترسی در حالی که

دلت گنهکار است.

امام صادق(ع): لقمان به پسرش گفت: (( ای پسرم! هر چیز نشانه ای دارد که بدان شناخته می شود و بر اساس آن گواهی

می گردد… ریا کار نیز سه نشانه دارد: هر گاه تنها باشد، کسل است.  هر گاه پیش مردم باشد، شاد است و هر کاری را که در آن

ستایش باشد، انجام می دهد)).

خودسازی ائمه و بزرگان در مقابل آفت ها

جدال:

محبوب القلوب: لقمان به پسرش گفت: ای پسرم! از جر و بحث بپرهیز؛ چرا که تو را به سوی خونریزی می کشاند.

ارشاد القلوب: از سفارش لقمان به پسرش است که گفت: هر کس زیاد جر و بحث کند، دشنام می شنود.